Radosny moment przyjścia na świat długo oczekiwanego maleństwa potrafi dosłownie wywrócić życie młodej mamy do góry nogami. Każda kobieta, próbując odnaleźć się w tej roli, miewa wzloty i upadki, a kilka dni powiązanego z hormonalną rewolucją smutku poporodowego, określanego też jako baby blues, to dość powszechne zjawisko, obserwowane u niemal 80% kobiet. Znacznie rzadziej, bo mniej więcej u 10-20% młodych mam, występuje depresja poporodowa. Jak trafnie rozpoznać jej objawy i jak leczyć tę chorobę?

Czym różni się baby blues od depresji poporodowej?

Na początek – niezwykle ważne rozróżnienie. Choć pojęcia baby blues i depresja poporodowa (często zapisywana w skrócie jako DP) bywają używane jako synonimy, w rzeczywistości są dwoma odmiennymi zjawiskami o różnym podłożu i różnych konsekwencjach.

Baby blues (albo smutek poporodowy) to krótki, kilkudniowy stan obniżonego nastroju, rozdrażnienia, nadmiernego zmęczenia i poczucia ogólnego rozbicia, występujący u większości kobiet tuż po porodzie. Jest on skutkiem przemian hormonalnych zachodzących w organizmie młodej matki w początkowej fazie połogu i zwykle mija około 10 dni po porodzie. Nie wymaga leczenia – wystarczy zwykła wyrozumiałość, wsparcie i cierpliwość otoczenia.

Problemem znacznie poważniejszym, diagnozowanym średnio u co 8 młodej matki, jest depresja poporodowa. To oddzielna jednostka chorobowa, która wymaga konsultacji psychiatrycznej i specjalistycznego leczenia.

Objawy depresji poporodowej

Co może świadczyć o depresji poporodowej u bliskiej nam osoby i skąd pewność, że nie jest to regularny smutek poporodowy? Przede wszystkim DP pojawia się zwykle znacznie później niż baby blues – nie bezpośrednio po porodzie, a kilka (lub nawet kilkanaście) tygodni po nim. O związany z nią zestaw objawów nie można więc obwiniać gwałtownych zmian hormonalnych. Co więcej, objawy DP utrzymują się dużo dłużej niż w przypadku smutku poporodowego: mogą towarzyszyć chorej tygodniami lub nawet miesiącami.

Charakterystyczne symptomy, które mogą zwiastować depresję poporodową, to m.in.:

  • obsesja na punkcie niekompetencji i nieudolności własnego macierzyństwa
  • lęki związane z możliwością zaszkodzenia dziecku, często łączące się z atakami paniki
  • unikanie kontaktu z dzieckiem i będące jego konsekwencją poczucie winy
  • poczucie bezradności i bezsilności
  • wszechogarniający smutek i nadmierna skłonność do płaczu
  • gwałtowne zmiany samopoczucia powiązane z wydarzeniami dnia codziennego
  • znaczny spadek formy psychicznej pod koniec dnia

Jak pomóc młodej mamie z DP?

W przypadku podejrzenia depresji poporodowej konieczna jest konsultacja z lekarzem psychiatrą i podjęcie właściwej terapii. Niezwykle ważne okazuje się w tej kwestii aktywne wsparcie rodziny i przyjaciół. Wiele kobiet obawia się bowiem negatywnej reakcji otoczenia i niechętnie przyznaje się do problemów tego typu, a niektóre nawet nie zdają sobie sprawy, że stanowią one powód do niepokoju.

[Głosów:0    Średnia:0/5]

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here